ฉันไม่เป็นไรแล้ว... รักของเรามันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว...
ถึงแม้ว่ารู้อยู่แล้ว ว่าเธอจะไม่กลับมา... ฉันก็ยังอยากจะยังคงความสัมพันธ์กับเธออยู่

มันเป็นครั้งแรก ที่ฉันรู้สึกแบบนั้น
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ เราก็ไม่ได้คุยกันเลย
มีแต่คำสัญญาจากลมปาก
ฉันไม่เป็นไรละ... ฉันอยู่กับมันได้

มันคงจะเป็นคำขอร้อง ที่ไม่เป็นจริงอยู่แล้ว
ว่าสักวันนึง เธอจะตกหลุกรักกับฉันอีกครั้ง
มันก็แค่เป็นความคิดที่เป็นจริงไม่ได้...

ทุกครั้งที่เหงา ฉันก็ได้แต่คิด...
ในเวลาเดียวกัน ฉันก็น่าจะลืมใช่ไหม
แต่น้ำตามันก็คือคำตอบที่แท้จริงใช่ไหม
คนเราไม่สามารถโกหกใจตัวเองได้ใช่ไหม...

มันน่ากลัวมากเลย... ที่ฉันยังจำกลิ่นเธอ... สัมผัสเธอ.. ทุกอย่างของเธอได้...
มันแปลกใช่ไหม... ได้โปรดบอกกับฉันว่ามันแปลก แล้วก็หัวเราะกับมันเถอะ...
และถึงแม้เราจะแยกทางกัน... มันก็ไม่มีอะไรนอกจอกเธอ....

นี่... ฉันไม่เคยคิดเลย ว่ารักจะเจ็บปวดแบบนี้ รักจะน่าเศร้าแบบนี้
ฉันไม่เคยคิดเลย ว่าฉันเองจริงจังกับเธอมากแ่ไหน...

เธอคือคนที่อยู่ในใจฉันตลอดมา.. ที่ฉันไม่สามารถลืมได้...
และถึงแม้เธอคงไม่ย้อนกลับมา...
ตอนนี้ก็มีแค่เธอ... แค่เธอ...

มันก็ไม่มีอะไรนอกจอกเธอ....